Aktualności » Kształt i morfologiczna budowa drzew
Rośliny drzewiaste są to wieloletnie rośliny trwałe o wyraźnie zdrewniałej łodydze, krakteryzują się one silnie rozbudowaną tkanką drzewną, dostosowaną do spełniania fżnicowanych zadań. Wytrzymałość tkanki drzewnej pozwala na budowanie z niej k i korony drzew o znacznych wymiarach i dużej odporności na działanie czynników ł zewnętrznych. Dzięki temu korona drzew wraz z rozmieszczonym wśród niej ulist-Sniem wznosi się na znaczną wysokość ponad ziemię, co umożliwia liściom korzystanie fświatła słonecznego, koniecznego dla procesów fotosyntezy. Równocześnie tkanka |ewna spełnia funkcje przewodzenia pobranej przez system korzeniowy wody wraz iolami mineralnymi na dużą, bo dochodzącą do 100 m wysokość oraz funkcje ogrodzenia wyprodukowanych przez liście materiałów odżywczych. Ruch materiałów sta-1 zamknięty cykl, oparty na wstępującym przepływie wody i zstępującym przepływie lymilatów. Rośliny drzewiaste dzielą się na trzy grupy: podkrzewy albo krzewiny, krzewy i drzewa. i' Podkrzewy albo krzewiny są to rośliny ścielące się po ziemi lub wznoszące się jjeco nad ziemią, dochodzące do 0,5 m wysokości; za przykład mogą służyć borówki |b wrzos. Ze względu na jagody, niektóre z nich mają duże znaczenie w użytkowaniu una leśnego. I Krzewy są to rośliny drzewiaste z większą liczbą skierowanych ku górze łodyg, Wyrastających z szyi korzeniowej lub korzeni. Pęd wyrastający z nasienia zachowuje ylko w początkowym okresie życia przewagę nad pędami bocznymi. W wyniku silnego lózwoju pędów bocznych zatraca on w dalszym stadium charakter osi głównej; różnica ipiędzy pędem głównym a pędami bocznymi zaciera się.
Wyraźne zróżnicowanie na pień gkoronę jest w krzewach zjawiskiem rzadkim. Wysokość krzewów dochodzi do 5 m, większe wysokości spotyka się wyjątkowo. W użytkowaniu drewna mają znaczenie tylko niektóre; krzewy, jak wiklina (krzewiaste wierzby), stanowiąca surowiec koszykarski, lub rosnący na. Sardynii i Korsyce wrzosiec (Erica arborea L.), którego drewno jest surowcem o wyrobu drogich fajek. Korzenie rosnącej w naszych lasach trzmieliny brodawkom (Evonymus verrucosa L.) mogą być surowcem do otrzymywania guty; w tym celu p skiwano je w latach drugiej wojny światowej w lasach ZSRR i zakładano plam trzmieliny. Główne znaczenie w drzewnictwie mają drzewa. Są to długowieczne rośliny krzewiaste, o pojedynczym, w górę skierowanym pniu, który na pewnej wysokości przech w konary i gałęzie tworzące koronę. Pęd główny wyraźnie góruje nad bocznymi ro łęzieniami. Drzewa tworzą zasadniczo jeden pień; w przypadku uszkodzenia za m! lub odnowienia z odrośli (u gatunków liściastych) tworzą jeden lub więcej pni o ni; wartości technicznej. Wiek drzew dochodzi u naszych gatunków iglastych do 300 u dębów do 500-1000 lat; u północnoamerykańskich sekwoi (Seguoia sempervirens E] przekracza 1000 lat, u występującej w Kalifornii (White Mountains) sosny Pinus tata Engelm. dochodzi do 4600 lat. Jest to wiek równy lub wyższy od wieku pira egipskich.
Gatunki iglaste istnieją na świecie 200-300 min lat, gatunki liściaste są od nich c. nologicznie młodsze; czas ich istnienia na świecie określa się liczbą 100 min lat.
W każdym drzewie wyróżnia się trzy zasadnicze części składowe:
a) koronę, która obejmuje konary i gałęzie wraz z ulistnieniem, stanowiącym aparat
ilacyjny;
b) pień, który obejmuje nadziemną część masy drzewnej, między szyją korzeniową |erzchołkiem drzewa;
spełnia on funkcje mechaniczne oraz funkcje przewodzenia (biel) i asymilatów (łyko);
korzenie, stanowiące podziemną część drzewa, której zadaniem jest pobieranie |by wody z solami mineralnymi oraz mechaniczne związanie drzewa z podłożem, łączenie każdej z tych części jest dla drzewnictwa inne. Największą wartość techni-ma drewno pochodzące z pnia, drewno konarów ma wartość znacznie niższą, 10 zaś gałęziowe i wierzchołkowe — wartość podrzędną. Dzięki postępom nowo-|ej techniki drewno podrzędnej jakości — stanowiące do niedawna odpady — zo-Iwciągnięte w nurt przerobu przemysłowego, zyskując konkretną wartość i właściwą I Korzenie pozostają po ścięciu drzew w ziemi jako drewno pniakowe. W przypadku y:> drewno pniakowe ulega po upływie 5-10 lat częściowemu rozkładowi oraz zmia-|biochemicznym; w tym stanie stanowi surowiec do ekstrakcji związków żywicznych, any mianem karpiny przemysłowej. W przypadku mechanicznego obalania drewno pniakowe stanowi świeżą karpinę, nadającą się do przerobu na celulozę Iforzywa płytowe.