Aktualności » Podział zgnilizny
Zgnilizna drewna drzew żywych jest następstwem rozwoju grzybów pasożytniczych, a w drewnie ściętym — rozkładowej działalności roztoczy (grzyby saprofityczne). Zgnilizna twarda. Niezależnie od końcowej postaci zgnilizny początkowym objawem porażenia drewna przez grzyby jest zmiana barwy; początkowe objawy korozji lub de-J strukcji błon komórkowych stają się widoczne dopiero przy zastosowaniu mikroskopu, a pogorszenie mechanicznych właściwości drewna jest nieznaczne. To stadium rozwoju |nosi nazwę zgnilizny twardej. W zależności od zabarwienia wyróżnia się zgniliznę twardą jasną, ciemną lub pstrą.
Zgnilizna jasna nadaje drewnu barwę jaśniejszą od barwy normalnej. W miarę postępującego rozwoju na tle drewna uwydatniają się białe plamy, oddzielone ciemnymi liniami. Zgnilizna jasna występuje głównie w drewnie liściastym. Zgnilizna ciemna nadaje drewnu zabarwienie brunatne lub czerwonawe, ciemniejsze od normalnej barwy drewna. W drewnie iglastym występuje częściej niż w drewnie liściastym. Zgnilizna pstra (marmurkowa) powoduje niejednolite zabarwienie drewna; na ściemniałym tle występują jasne plamy. W drewnie iglastym występuje częściej niż w dre- liściastym.
Ważną odmianą zgnilizny twardej jest czerwień, występująca jako czerwień bielu czerwień twardzieli. Czerwień bielu jest to zgnilizna składowa, występująca w drewnie iglastym, najczęściej świerkowym, oraz w bielu dębowym w postaci klinowatych smug, skierowanych obwodu drewna okrągłego ku twardzieli. Przy dużym nasileniu czerwień obejmuje iłą powierzchnię bielu. Czerwień twardzieli stanowi początkowe stadium zgnilizny wewnętrznej. Po-wstaje w drewnie żywych drzew iglastych, najczęściej w drewnie sosnowym; powodują ją huba korzeniowa i wrośniak sosnowy. Drewno ze zgnilizną twardą nadaje się do produkcji niektórych wyrobów pod wa runkiem, że barwa drewna nie odgrywa w nich większej roli. Przypadek taki występuje np. w produkcji płyt stolarskich, których środki mogą być wykonane z drewna dotknię tego twardą zgnilizną. Dlatego obecność twardej zgnilizny dopuszcza się w niższych klasach tarcicy iglastej. W drewnie przeznaczonym do produkcji płyt wiórowych udział twardej zgnilizny musi być ograniczony ze względu na nadmierne ilości pyłu, jaki powstaje w czasie przerobu. $ Zgnilizna miękka. Dalsze stadium zgnilizny twardej powoduje duże obniżenie wytrzymałości i twardości drewna, a badanie mikroskopowe wykazuje daleko posuniętą korozję lub destrukcję błon komórkowych. Zgnilizna twarda przechodzi w stadium zgnilizny miękkiej.
Drewno dotknięte zgnilizną miękką traci swą normalną struktur i użyteczność. Zależnie od zmian zachodzących w strukturze drewna wyróżnia sij zgniliznę miękką jamkową (korozyjną), kostkową lub płytkową (destrukcyjr oraz jednolitą lub mieszaną (korozyjno-destrukcyjną). Zgniliznę, która powstała Ą życia drzew określa się mianem huby — np. huba sosnowa. W końcowym stadiun rozkładu drewno przedstawia włóknistą lub proszkowatą masę. Zgnilizna miękka zmniejsza twardość i obniża mechaniczne właściwości drewna, wskutek czego ogranicza możliwości jego stosowania, w stopniu zależnym od nasilenia zmian strukturalnych. W tarcicy udział miękkiej zgnilizny jest w wyższych klasach jakości niedopuszczalny, a w niższych klasach jest ograniczony do nieznacznych rozmiarów. W drewnie sklejkowym dopuszcza się występowanie miękkiej zgnilizny w strefie rdzeniowej, która po ukończeniu skrawania obwodowego znajdzie się w objętości wałka połuszczarskiego. W przypadku miękkiej zgnilizny o dużych rozmiarach, drewno nie nadaje się do przerobu przemysłowego i schodzi do rzędu drewna opałowego.