Aktualności » Szerokość słojów
Szerokość słojów
Szerokość słojów zależy w dużym stopniu od średniej temperatury rocznej, która jest wykładnikiem długości okresu wegetacyjnego. W związku z tym drewno tego samego gatunku, np. świerka z pomocy lub ze stanowisk wysokogórskich, jest wąskosłoiste; drewno ze stanowisk nizinnych, o umiarkowanym klimacie, wykazuje znacznie lub wielokrotnie większą szerokość słojów. Szerokość słojów zależy od siedliska i od warunków wzrostu drzew. Drzewa rosnące na glebach żyznych i w pełnym naświetleniu mają szerokie słoje i na odwrót. Drzewa o silnie rozwiniętej i dobrze ulistnionej koronie mają duży aparat asymilacyjny, dzięki czemu wytwarzają szersze słoje, niż drzewa o koronie ściśniętej.Pod wpływem czynników związanych z gatunkiem i z warunkami wzrostu drzew,| szerokość słojów ulega dużym wahaniom; u dębu np. waha się ona w granicach od 2 mm do 2 cm.
Szerokość słojów zmniejsza się w miarę posuwania się od rdzenia ku obwodowi; słoje zewnętrzne są węższe od słojów przyrdzeniowych. Jest to uzasadnione tym, że miarę wzrostu grubości drzewa słoje nakładają się na pniu o coraz większej średnicy; irao zmniejszenia szerokości słoju powierzchnia i miąższość przyrostu rocznego nie liejsza się lub wzrasta.
Szerokość słojów zmienia się na poszczególnych wysokościach strzały.
Największa w szyi korzeniowej; jest to konieczne do wytworzenia zgrubienia odziomkowego podstawy pnia, gdzie pod wpływem działar !a wiatru powstaje największy moment cy. Powyżej odziomka szerokość słojów maleje, po czym wzrasta ponownie w części ifcrzchołkowej. W drewnie korzeni i gałęzi słoje roczne są węższe niż w pniu. Zależnie od szerokości słojów wyróżnia się drewno wąskosłoiste i szeroko-Mste. Za umowną granicę uważa się szerokość 3 mm, a więc drewno o przeciętnej )kości słoju mniejszej niż 3 mm określa się jako wąskosłoiste. Szerokość słoju stanowi rium, pozwaiające na orientacyjną oceop technicznych właściwości drewna; wąsko-tość u drzew iglastych, a szerokosłoistość u pierścieniowonaczyniowych drzew liś-tych uważana jest za wskaźnik dużej wytrzymałości i twardości drewna. Z punktu Szenia wysokiej jakości pożądane jest drewno o słojach, których szerokość stopniowo Swnomiernie zmniejsza się w kierunku od rdzenia ku obwodowi, a zarys do koła. Falisty przebieg słojów rocznych, ich nierównomierna szerokość fnagłe zmian szerokości sąsiednich słojów, a zwłaszcza różnice szerokości związane z ekscentryczny położeniem rdzenia, stanowią cechę ujemną. W tarcicy rezonansowej skrajne różnit szerokości słojów w jednej sztuce nie mogą przekraczać 3 mm. W niektórych przypadkach falistość słojów jest objawem pożądanym. Przyklap może być świerk falistosłoisty, którego drewno jest poszukiwane jako cenny matd do budowy instrumentów muzycznych (drewno rezonansowe). Świerk falistosłoisty, i tykany w drzewostanach górskich, na wysokościach 800-1200 m n.p.m. ma słoje twori charakterystyczne wgłębienia wzdłuż promieni rdzeniowych, co nadaje słojom falisty zarys.