Aktualności » Technologiczne cechy bielu i twardzili
Technologiczne cechy bielu i twardzieli.
Biel i twardziel wykazują odmienne cechy technologiczne, co wywiera wpływ na zastosowanie drewna. Drewno twardzielowe ma większy ciężar właściwy i lepsze właściwości mechaniczne niż biel; różnice te są jednak ^nieznaczne i nie mają praktycznego znaczenia. Duże różnice wykazuje tylko przepuszczalność bielu i twardzieli; przy nasycaniu (impregnowaniu) biel nasyca się bez trudności, twardziel natomiast nie przyjmuje cieczy antyseptycznych lub wchłania je w bardzo | ograniczonej ilości. Stąd — w odniesieniu do sosnowych podkładów kolejowych — wymaga się, aby twardziel nie dochodziła do górnej płaszczyzny podkładu, lecz była potoczona warstwą drewna bielastego o szerokości kilku cm. Podkłady bukowe, wolne iod fałszywej twardzieli, dają się nasycić na całej powierzchni przekroju; wewnętrzny tsuchy biel przyjmuje impregnat w mniejszej ilości, co tłumaczy się obecnością wcistek oraz tym, że przyrdzeniowe warstwy drewna znajdują się w stadium przekształcania w fałszywą twardziel. W przemyśle sklejkowym pożądana jest sosna bielasta, gdyż fszeroki biel umożliwia uzyskanie dużej ilości jasno i jednolicie zabarwionego forniru la zewnętrzne warstwy sklejki. W budowie kadzi sosnowych dla przemysłu fermentacyjnego lub zbiorników drewnianych w fabrykach chemicznych stosuje się natomiast fdrewno twardzielowe a odrzuca się biel, ze względu na jego większą przepuszczalność. Dla tych celów najbardziej pożądane jest drewno modrzewiowe ze względu na duży udział (85%) twardzieli i jej dużą odporność na działanie odczynników chemicznych, )ufca trwałość twardzieli modrzewiowej była przyczyną szerokiego stosowania drewna |modrzewiowego w budownictwie świeckim i sakralnym ubiegłych wieków.
Biel w drewnie dębowym jest mało trwały i łatwo ulega zgniliźnie; z tego względu {przy obróbce drewna dębowego biel odrzuca się, dopuszczając jego obecność w goto-|wych wyrobach w postaci nieznacznych śladów. W drewnie jesionowym obecność bielu ate budzi zastrzeżeń, a w drewnie konstrukcyjnym (kołodziejstwo) i przeznaczonym na Mzęt sportowy biel i niezabarwiona twardziel są — ze względu na wyższą udarność — mrdziej cenione niż twardziel zabarwiona.
Drewno osikowe jest najlepszym surowcem dla przemysłu zapałczanego, gdyż odza się dostateczną wytrzymałością, a — jako drewno bielaste — dobrze przyjmuje |mpregnat parafinowy. Dzięki temu patyczki zapałczane z osiki nie łamią się przy pocie-ganiu, łatwo się zapalają, dobrze płoną i spalają się równomiernie. Patyczki zapałczane drewna świerkowego nie wykazują tych zalet, są kruche i łamliwe (odpryski zapałek pocieraniu), źle przyjmują impregnat (niezabarwiona twardziel) i gorzej się palą. limo mniejszej przydatności przemysł zapałczany przerabia rocznie ok. 20 tys. mrcwna świerkowego na zapałki, co podyktowane jest niedoborem drewna osikowego. Szwecji przemysł zapałczany angażuje się bezpośrednio w hodowlę osiki, dążąc do riększenia produkcji drewna i podwyższenia jego jakości.
Z przytoczonych przykładów wynika, że charakterystyczne właściwości bielu i twar-eieli mogą stanowić — zależnie od zastosowania i gatunku drewna — cechę dodatnią ab ujemną.